Hep bir yarına bırakıyoruz hayatı.
Bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa başka bir gün…
Oysa hayat, bizim planlarımıza göre ilerlemiyor. Zaman, kimseyi beklemiyor. Biz karar vermekte gecikirken günler geçiyor, biz susarken mesafeler büyüyor, biz bir şeylerin düzelmesini beklerken bazı şeyler sessizce sona eriyor.
“Vakit sandığından da geç” sözü tam da burada insanın karşısına çıkıyor.
Belki de bu cümle, bir şeyleri kaybetmeden önce kendimize gelmemiz için bir uyarı. Çünkü insan çoğu zaman zamanın kıymetini, onu geri getiremeyeceğini anladığında fark ediyor.
Kırıldığın birine söyleyemediğin sözler, sevdiğine gösteremediğin sevgi, kendin için alamadığın kararlar… Hepsi bir gün insanın içinde yarım kalmış bir hikâyeye dönüşebiliyor.
Üstelik mesele yalnızca başkalarına yetişmek de değil. Bazen insan en çok kendisine geç kalıyor. Kendi mutluluğunu erteliyor, kendi hayallerini başkalarının ihtiyaçlarının arkasına koyuyor. Herkesi anlamaya çalışırken kendisini unutuyor.
Oysa hayat, sürekli idare etmek, beklemek, alttan almak ve bir şeylerin değişmesini ummak için fazla kısa.
Birini seviyorsan bunu hissettir.
Kırıldıysan söyle.
Gitmek istiyorsan neden kaldığını sorgula.
Yeni bir başlangıç yapmak istiyorsan kusursuz zamanı bekleme.
Çünkü kusursuz zaman diye bir şey yok.
Ve en önemlisi, kendine geç kalma.
Elbette her şey için geç değildir. İnsan her yaşta yeniden başlayabilir, yeniden sevebilir, yeniden hayal kurabilir. Ama bazı fırsatlar, bazı insanlar ve bazı anlar ikinci kez kapıyı çalmayabilir.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:
Daha ne kadar bekleyeceğiz?
Bir özür için mi, bir telefon için mi, bir adım için mi, yoksa hayatın bize sunacağı daha güzel günler için mi?
Unutmayalım; zamanın geçtiğini saatler gösterir ama geç kaldığımızı bazen hayat öğretir.
Vakit sandığından da geç…
Hayat, ertelediklerinden ibaret kalmasın. Çünkü bir gün dönüp baktığında keşke yapmasaydım dediklerinden çok, keşke yapsaydım dediklerin canını yakabilir.
Benden söylemesi
“Kendine, sevdiklerine ve yaşamak istediğin hayata daha fazla geç kalma.”










