Ana Sayfa

Çevre Bilinci ve COP31

YAZARLAR

Çocukluğumda arkadaşlarımla birlikte evimizin önündeki yeşilliklerde bol bol vakit geçirirdik. Mevsimine göre ağaçlardan meyve toplar, doğanın bize sunduğu yenilebilir ne varsa tadına bakardık. Bir ilkbahar günü yine böyle, kardeşimle birlikte dışarıdan eve geldiğimizde babamın bize kızdığını hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Çimlerin arasında dolaşıp ne bulursak yediğimiz için bizi uyarmıştı. Çocuk aklımla Çernobil demişti, radyasyon demişti ama aslında ne anlatmak istediğini pek anlayamamıştım.


Bu yıl COP31’e Antalya’da ev sahipliği yapacak olmamız üzerine düşünürken, yıllar öncesine ait bu küçük anının benim ilk çevre bilincim olduğunu fark ettim.
 
Bizler, çevre bilinci konusunda çok fazla eğitilerek yetiştirilmiş bir nesil değildik maalesef. Çevre dediğimizde anladığımız; evimiz, bahçemiz, oyun oynadığımız yerler ve okulumuzdan ibaretti. Zamanla yaşımız büyüdü, dünyaya bakışımız değişti. Çevrenin, doğanın ve iklim koşullarının ne anlama geldiğini, babamın bizi neden uyardığını anlayacak yaşa geldik. Ben de elimden geldiğince hem kendim hem de benden sonraki nesiller için daha bilinçli hareket etmeye çalıştım.
 
Bugün COP31 gibi organizasyonlara baktığımda, aslında iyi niyetle yaklaşıyorum. Ülkemizin tanıtımı açısından önemli bir fırsat. Alanında uzman pek çok isim bir araya geliyor, projeler anlatılıyor, öneriler sunuluyor, geleceğe dair hedefler açıklanıyor. Ancak bütün bunların yanında aklımdan çıkmayan bir soru var: Söylenenlerle yapılanlar ne kadar örtüşüyor?
 
Doğal kaynaklarımız hızla tükeniyor, fosil yakıt kullanımı devam ediyor, ormanlarımızı ve tarım alanlarımızı kaybediyoruz. Betonlaşmanın önüne geçmekte zorlanıyoruz. Bir yandan doğayı korumaktan, sürdürülebilir bir gelecekten söz ederken diğer yandan doğayla aramızdaki mesafeyi her geçen gün biraz daha açıyoruz.
 
Elbette çevre ve iklim meselesi yalnızca devletlerin, siyasetçilerin ya da bilim insanlarının sorumluluğunda değil. İçtiğimiz sudan soluduğumuz havaya, soframızdaki yiyeceklerden çocuklarımızın geleceğine kadar hepimizi ilgilendiriyor. Dolayısıyla bu konuda sadece başkalarından adım atmasını beklemek de yeterli değil.
 
Yine dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum: Eğitim…
 
Bilinçli nesiller yetiştirmek istiyorsak önce kendimizi geliştirmek zorundayız. Peki biz üzerimize düşenin ne kadarını yapıyoruz? Çevre bilinci dediğimiz şey yalnızca yere çöp atmamakla sınırlı değil. Nasıl bir tüketici olduğumuz, ihtiyaçlarımızı ne kadar doğru belirlediğimiz, geri dönüşüme ne ölçüde katkı sağladığımız, suyu ve enerjiyi nasıl kullandığımız da bu bilincin bir parçası.
 
Belki de artık büyük toplantılarda verilen büyük sözlerden önce, günlük hayatımızdaki küçük davranışları sorgulamalıyız. Çünkü doğayı korumak, yalnızca bir zirvenin gündem maddesi değil; her gün yeniden vermemiz gereken bir karar.
 
Yıllar önce babamın bize anlatmaya çalıştığı şeyi bugün çok daha iyi anlıyorum. O gün belki de farkında olmadan bize yalnızca radyasyondan değil, doğayla kurduğumuz ilişkinin öneminden de söz ediyordu.
 
Şimdi asıl mesele şu: Biz, çocuklarımıza nasıl bir çevre bilinci bırakıyoruz? Onlara yalnızca doğayı sevmeyi mi öğretiyoruz, yoksa onu korumayı da öğretebiliyor muyuz?
 
COP31’de konuşulanların, verilen sözlerin ve açıklanan hedeflerin gerçek hayatta karşılık bulmasını diliyorum. Çünkü gelecek nesillere bırakacağımız en değerli miras, üzerinde yaşayabilecekleri sağlıklı bir dünya olacak.