Maltepe’nin kentsel dönüşüm kıskacındaki eski köyü Başıbüyük’te, apartmanlar arasına sıkışmış Ahmet Baba Türbesi, işte bu köklerin sessiz bir kanıtıdır.
O, kitap sayfalarına sıkışmış ulema bilgisinin değil; Anadolu’yu irfanla mayalayan Horasan Erenleri geleneğinin İstanbul’daki hür sesidir. Ancak takvimler 1826’yı gösterdiğinde, Yeniçeri Ocağı'nın tasfiyesiyle başlayan fırtına Bektaşi dergâhlarını da vurdu. Ahmet Baba’nın dergâhı kapatıldı, el yazması kaynakları yakıldı ve koca bir yazılı kültür hafızalardan silinmek istendi. Kitaplar yok edildi belki ama halkın kalbine kazınan o büyük sırrı silmeye kimsenin gücü yetmedi.
Nitekim bu mütevazı mekân, yüzyıllar boyunca adeta bir "ziyaret şifası" merkezine dönüştü. Modern psikolojinin olmadığı dönemlerde bu türbe; ruhsal buhranlar yaşayan, gönlü daralan insanımızın manevi bir sığınağı, duaların kabulüne vesile kılınan bir murat kapısı oldu. Toplumun kolektif hafızasındaki bu şifa inancı, Ahmet Baba'yı mahallenin görünmez muhafızı haline getirdi.
Bugün bu aziz hatıra; hafıza kırıcı darbelere ve zamana yenik düşen güç odaklarına karşı, bu toprakların kendi öz ruhunu koruma mücadelesinin ta kendisidir. Manevi köklerini kurutan şehirler, ne kadar yüksek katlı binalar yaparsa yapsın, tarihin sayfalarında birer beton mezarlıktan öteye geçemezler.
Eline, Diline, Beline Sahip Ol: Bektaşiliğin en temel ahlak düsturudur. Hırsızlık yapma, yalan/gıybet etme, nefsine köle olma anlamına gelir.
Allah herkese nasip etsin